مجلس حزب حیات آزاد کُردستان (پژاک) در ۴۶مین سالگرد کشتار خلق کُرد به فرمان خمینی، این رویداد را لکهای ننگین در تاریخ ایران خواند و آن را شدیداً محکوم کرد. بر اساس بیانیه منتشر شده، صدور فرمان نظامی خمینی در ۲۸ مرداد ۱۳۵۸ برای اشغال شرق کُردستان، آغاز نسلکشی فیزیکی و فرهنگی دهها ساله و ادامه سیاستهای سرکوب و آسمیلاسیون دولت-ملت صدساله ایران بود.
پژاک با یادآوری آن روزها تأکید کرده است که پس از مصادره انقلاب توسط خمینی و طرفدارانش، کشتار مردم در سراسر ایران، بهویژه کُردها، آغاز شد. این رژیم نه تنها به وعدههای خود برای به رسمیت شناختن حقوق ملیتها عمل نکرد، بلکه با حمله به شهرها و روستاهای شرق کُردستان، دهها تن از آزادیخواهان، روشنفکران و جوانان کُرد را اعدام کرد. تیربارانها در پاوه، سنه (سنندج)، اورمیه و دیگر شهرها به روالی روزمره تبدیل شد و کوچ اجباری مردم مریوان و راهپیمایی طولانی مردم سنه و شهرهای دیگر، واکنشی مستقیم به کشتارگری رژیم بود.
پژاک همچنین به کشتارهای گسترده در جریان اعتراضات مردم اشاره کرده است: توپباران محلات سنندج منجر به کشته شدن حدود ۲۰۰ نفر شد، در مهاباد بیش از ۲۰ نفر جان خود را از دست دادند و در اورمیه صدها نفر اعدام شدند. در ۱۱ شهریور همان سال، اهالی بیگناه روستاهای قارنا و قلاتان نیز توسط سپاه پاسداران قتلعام شدند. پژاک یادآور شد که این وقایع زمینه فتوای جهاد خمینی را فراهم کرد و نیروهای ارتش و سپاه در ۲۸ مرداد ۱۳۵۸ از پاوه و کرماشان تا سنندج، اورمیه و ماکو به اشغال و کشتار دست زدند.
پژاک تأکید کرده است که مقاومت خلق کُرد در سنندج و دیگر مناطق، پاسخی تاریخی به این یورشها بود؛ مقاومتی مردمی بر اساس اتحاد و جنبش دمکراتیک و خوددفاعی که الهامبخش نسلهای بعدی شد. پژاک معتقد است که این مقاومت نشان داد حل مسئله کُرد از طریق کشتار و سرکوب نظامی ناممکن است و ادامه سیاستهای نسلکشی و آسمیلاسیون تنها بحرانهای کنونی ایران را تشدید کرده است.
در بخشی از بیانیه آمده است: «راه کسب آزادی و دمکراسی در ایران تنها از طریق به رسمیت شناختن حقوق ملیتها، بهویژه کُردها، میگذرد. ادامه سیاستهای کلاسیک قتلعام، نسلکشی و آسمیلاسیون دچار فروپاشی ذهنیتی و عملی شده و ایران تنها با دمکراتیزاسیون ملیتها میتواند از گزند بحرانهای داخلی و منطقهای و تحولات خاورمیانه در امان بماند.»
پژاک همچنین تاکید کرده است که نیرومندی جنبش آزادیخواهی کُردستان با پیشاهنگی این حزب، شکست سیاستهای نسلکشانه رژیم جمهوری اسلامی را اثبات کرده و نشان داده است که گفتمان مقاومت و دمکراسیخواهی در شرق کُردستان تداوم یافته و قادر به مقابله با تلاشهای نابودی جنبش خلق کُرد است. این روند، به گفته حزب، میتواند الگویی برای سایر ملیتها و خلقهای ایران باشد تا مسیر آزادی و دمکراسی در سراسر کشور توسعه یابد.
بیانیه پژاک به شرح زیر است:
«کشتار ۲۸ مرداد ۱۳۵۸ توسط نظام ولایی ایران با پیشرفت مستمر خلقکُرد در مسیر آزادی، پاسخ داده شد
صدور فرمان نظامی خمینی در ۲۸ مرداد ۱۳۵۸ جهت اشغال شرق کردستان و قتلعام خلقمان از روز ۲۸ مرداد، لکهای ننگ در تاریخ ایران است. فرمان خمینی به جهاد برای آغاز یک نسلکشی فیزیکی و فرهنگی دهها ساله و تداوم یک آسمیلاسیون دهشتناک، استمرار نظام صدساله دولت- ملت کشتارگر ایرانی بود.
متعاقب اینکه انقلاب مردمی از سوی خمینی و طرفدارانش مصادره شد و قدرت را در دست گرفت، کشتار مردم اقصینقاط ایران خصوصاً کُردها بدست ارتش و سپاه پاسداران آغاز شد. این رژیم به دلیل اینکه به وعدههای خود برای به رسمیتشناختن حقوق ملیتها عمل نکرد، خلق کُرد در سراسر شهرها و مناطق شرق کردستان قیام کرده و همهپرسی غیرشفاف و فریبکارانه رژیم را رد کردند.
بدنبال این موضعگیری آزادانه خلقمان، کشتار در شهرها و روستاها آغاز شد. ابتدا در شهر پاوه دهها تن بدست نیروهای پاسدار رژیم اعدام شدند. تیرباران شمار زیادی از آزادیخواهان و جوانان و روشنفکران در شهرهای شرق کردستان به عمل یومیه پاسداران مبدل شد. به همین دلیل خلقمان به اعتصاب یکماهه در شهر سنندج در محکومیت کشتارگریهای رژیم دست زدند.
همچنین کوچ تاریخی مردم مریوان رخ داد و راهپیمایی طولانی از سنندج و دیگر شهرهای کردستان به سمت مریوان از جمله موضعگیری صریح کُردها علیه کشتارگری نظام جمهوری اسلامی بود. در پی این وقایع، بر اثر توپباران محلات شهر سنندج ۲۰۰ نفر و در مهاباد بیش از ۲۰ تن در جریان تظاهرات مردمی قتلعام شدند. در اورمیه و شهرهای آن صدها تن اعدام گردیدند.
در ۱۱ شهریور همان سال اهالی بیگناه روستای قارنا و قلاتان بدست سپاه پاسداران رژیم قتلعام شدند. خلخالی جلاد در سراسر شهرها جوخههای اعدام به راه انداخت. به این ترتیب زمینه برای فتوای جهاد خمینی بیش از پیش مهیا شد و پس از اعدامهای وحشیانه در پاوه، نیروهای ارتش و سپاه رژیم در ۲۸ مرداد ۱۳۵۸ از پاوه و کرماشان بسوی سنندج حرکت کرده و تا اورمیه و ماکو به اشغال و کشتار دست زدند.
خمینی نه تنها آنگونه که وعده میداد به وعدههای خود در قبال خلق کُرد عمل نکرد، بلکه به کشتار دست زد و با اشغال کامل شرق کردستان، دهها سال است که سیاستهای نسلکشی و آسمیلاسیون کماکان ادامه دارد. مقاومت خلقمان در پاسخ به آن یورشها، بویژه در سنندج یک مبارزه تاریخی بود که کماکان در یادها خواهد ماند. این مقاومتی مردمی بود که بر اساس اتحاد و جنبشی دمکراتیک و خوددفاعی شکل گرفت و درسی است برای روزگار امروز که بایستی اتحاد فراجناحی و خوددفاعی و دفاع مشروع پایهی جنبش اجتماعی – سیاسی خلق کرد باشد.
اکنون که ۴۶ سال از قتلعام خلقمان در پی فرمان نظامی خمینی میگذرد، اثبات شد که این رژیم حاضر به حل مسئله کُرد از طرق دمکراتیک و مسالمتآمیز نبوده است. کشتار ۲۸ مرداد ۱۳۵۸ توسط نظام ولایی ایران با پیشرفت مستمر خلقکُرد در مسیر آزادی، پاسخ داده شد. در این چند دهه و پس از آن کشتارگری، نه تنها سیاست پاکسازی و تصفیه جنبش آزادیخواهی کُرد از سوی آن رژیم، برحق نبوده، بلکه نشان داد که حل مسئله کُرد از طریق کشتار جمعی و یا اقدام نظامی ناممکن است.
شکی نیست که ریشه اصلی فوقبحرانهای کنونی در ایران، عدم حل مسئله کُرد و مسئله سایر ملیتهای ایران است. تا زمانی که عقلیت قتلعامگری و نسلکشی و آسمیلاسیون فرهنگی تداوم یابد، ایرانی آزاد و دمکراتیک شکل نخواهد گرفت. قطعیقین مسیر کسب آزادی و دمکراسی برای ایران از آزادی ملیتها خصوصاً کُردها میگذرد. راهی جز دمکراتیزاسیون پیش پای ایران باقی نمانده و تنها از این مسیر میتواند از گزند حوادث جنگ جهانی سوم رهایی یابد.
مجلس «حزب حیات آزاد کردستان(پژاک)» در ۴۶امین سالگرد قتلعام خلقکُرد در شرق کردستان به فرمان خمینی، آن را بشدت محکوم میکند و بیان میدارد که دوران نسلکشی و آسمیلاسیون و لشکرکشی به کردستان و استفاده از زبان زور به پایان رسیده است. شکی نیست اگر ایران در پروسه دمکراتیزاسیون مشارکت نکند و اقدام به حل مسئله کُرد به طرق دمکراتیک ننماید، از قافله دمکراتیزاسیون خاورمیانه عقبخواهد ماند.
دیگر سیاستهای کلاسیک مبنی بر قتلعام، نسلکشی و آسمیلاسیون دچار فروپاشی ذهنیتی و عملی شده و سیاستورزان ایران در صورت پیوستن حاکمیت ایران به روند تحقق آزادی و دمکراسی، از گزند طوفان تحولات سریع خاورمیانه در امان خواهند ماند.
در سال جاری نظام دولت- ملت در ایران صد ساله میشود و بیش از پیش اثبات گردیده که سیاستهای نسلکشی و آسمیلاسیون آن دچار شکست و فروپاشی شده است. پس برای حاکمیت ایران که نمایندگی این نظام صد ساله را دارد، راهی جز در آغوشگرفتن دمکراتیک ملیتهای تحت ستم اعم از کُرد و بلوچ و … را ندارد.
امروز، نیرومندی جنبش آزادیخواهی کردستان با پیشاهنگی پژاک اثبات شکست سیاستهای نسلکشانه و آسمیلاسیون نظام جمهوری اسلامی است و گفتمان صاحبان کشتار ۲۸ مرداد ۱۳۵۸ نتوانسته منجر به نابودی این جنبش و انقلاب خلقمان در شرق کردستان گردد و گفتمانی مقاومتطلب و دمکراسیخواه شکل گرفته است.
در این مرحله برای منتفعشدن همه ملیتها و خلقهای ایران، لازم است این روند مقاومت و دمکراسیخواهی در سرتاسر ایران اشاعه یابد. این تنها راه کسب آزادی و دمکراسی است.
مجلس حزب حیات آزاد کردستان(پژاک)
۱۷ آگوست ۱۴۰۴ برابر با ۲۷ مرداد ۱۴۰۴»
