چهارده زندانی سیاسی در زندان تهران بزرگ با انتشار بیانیهای نسبت به انتقال اجباری خود به زندان اوین و رفتار خشونتآمیز مأموران امنیتی اعتراض کردند. این زندانیان اعلام کردند که در جریان انتقال، نیروهای امنیتی به زور از آنها خواستند دستبند بزنند که با مقاومت زندانیان مواجه شده و به درگیری و ضربوشتم منجر شد.
در این بیانیه آمده است که انتقال زندانیان قرار بود در ساعت ۴ بامداد ۱۶ مرداد انجام شود اما با دو ساعت تأخیر آغاز شد. پیش از این، زندانیان سیاسی اعلام کرده بودند حاضر به استفاده از دستبند و پابند نیستند و برخلاف دفعات قبل که به دلیل شرایط اضطراری بمباران زندان اوین این موضوع را پذیرفته بودند، این بار به دلیل شرایط عادی از پذیرش آن امتناع کردند.
با وجود وعده مسئولان مبنی بر انتقال بدون دستبند، پس از حدود دو ساعت، نیروی انتظامی با ورود به اتوبوس از زندانیان خواست تا دستبند بزنند. در پی امتناع زندانیان، مأموران با استفاده از زور و همراهی گارد امنیتی، اقدام به ضربوشتم آنها کردند.
در این درگیریها چند تن از زندانیان از جمله مهدی محمودیان، مطلب احمدیان، محمدباقر بختیار و خشایار سفیدی دچار آسیب شدند. ابوالفضل قدیانی، زندانی ۸۰ ساله، نیز زخمی شده و مصطفی تاجزاده به زور روی زمین خوابانده و دستبند زده شد. سایر زندانیان سیاسی نیز با سر دادن شعار به این رفتار اعتراض کردند.
زندانیان در بیانیه خود تاکید کردهاند که این خشونتها در حالی رخ داده که آنها در بمباران قبلی زندان اوین نه تنها فرار نکرده بودند بلکه در کمک به دیگر زندانیان تلاش کردهاند. همچنین اعلام شده که زندانیان محکوم به اعدام در جریان انتقال به مکان نامعلومی منتقل شدهاند.
این زندانیان از صدور اطلاعیه قوه قضائیه که برخوردها را عادی و بدون مشکل جلوه داده بود، انتقاد کرده و چهار سوال کلیدی مطرح کردند: چرا مسئولان از اعمال خشونت که موجب محکومیت عمومی میشود، خودداری نکردند و سپس آن را انکار میکنند؟ اگر ضربوشتم با دستور مقامات نبوده، چرا به جای پذیرش اشتباه، اطلاعیههای نادرست صادر میشود؟ چرا قوه قضائیه با وجود شاهدان متعدد، به دروغ متوسل شده و اعتبار خود را مخدوش میکند؟ چرا بیش از ۴۰ زندانی سیاسی بیش از ۶ ساعت در اتوبوس معطل شدند، در حالی که مسیر انتقال نهایتاً دو ساعت طول میکشید و برخی بیماران از داروهای خاص محروم ماندند؟
این بیانیه را ۱۴ زندانی سیاسی از جمله سیامک ابراهیمی، سعید احمدی دلجو، مطلب احمدیان، مصطفی تاجزاده و ابوالفضل قدیانی امضا کردهاند و آن را سندی تاریخی برای محکومیت خشونت و افشای دروغهای حاکمیت خواندهاند.
