رزگار بیگزاده بابامیری، فعال سیاسی اهل بوکان، در نامهای سرگشاده از ۱۳۰ روز شکنجهی سیستماتیک در بازداشتگاههای اطلاعاتی جمهوری اسلامی ایران پرده برداشت؛ روایتی تکاندهنده که پرده از ابعاد گسترده نقض حقوق بشر و بیعدالتی ساختاری در نظام قضایی ایران برمیدارد.
این فعال ۴۷ ساله که از اهالی بوکان در روژهلات (شرق) کوردستان است، در تاریخ ۲۱ فروردین ۱۴۰۴، با انتشار یک رنجنامه، شرح جزئیاتی از بازداشت خود را برای افکار عمومی بازگو کرد. به گفته او، از لحظه بازداشت تا پایان دوران بازجویی، با شدیدترین اشکال شکنجه فیزیکی و روانی مواجه بوده است؛ شکنجههایی که هدف آنها، اعترافگیری اجباری و پروندهسازی امنیتی علیه فعالان سیاسی کورد عنوان شده است.
آغاز بازداشت با فریب
رزگار بیگزاده در ۲۸ فروردین ۱۴۰۲، پس از تماس تلفنی فردی به نام «سعیدی» که خود را مأمور اطلاعات معرفی کرده بود، به مکانی حوالی تالار «روژ» در بوکان فراخوانده شد. او در همان محل بازداشت و بلافاصله به اداره اطلاعات بوکان منتقل گردید.
به گفتهی بیگزاده، شکنجهها از همان ابتدا آغاز شدند؛ از ضرب و شتم مستمر و محرومیت از خواب گرفته تا تهدید به مرگ و تحقیرهای لفظی و روانی. چندی بعد، او به بازداشتگاه اداره اطلاعات اورمیه منتقل شد، جایی که به گفته خودش، شکنجهها «ابعاد صنعتی و تخصصیتری» به خود گرفتند.
شکنجههایی فراتر از تحمل انسانی
در نامه سرگشاده رزگار بیگزاده آمده است که در بازداشتگاه اورمیه، از روشهایی چون شوک الکتریکی به نواحی حساس بدن، خفگی با کیسه، اعدام صوری و تیراندازی نمایشی علیه او استفاده شده است. هدف نیروهای امنیتی، بهزانو درآوردن روحیهی مقاومت و القای وحشت دائمی بوده است.
با وجود آثار جسمی و روحی ناشی از شکنجه، دادگاه نظامی و پزشکی قانونی از پذیرش شکایات رسمی او امتناع کردهاند. رزگار میگوید که اجازه معاینه پزشکی به او داده نشده و تمامی اعتراضات حقوقیاش بیپاسخ مانده است.
صدور احکام سنگین بر اساس اعترافات اجباری
در یکی از جلسات دادگاه انقلاب اورمیه به ریاست قاضی «رضا نجفزاده»، حکم سه بار اعدام و ۱۵ سال زندان برای رزگار بیگزاده صادر شد؛ حکمی که کاملاً بر مبنای اعترافاتی تحت شکنجه و بدون دسترسی به وکیل مستقل یا فرآیند دادرسی عادلانه صادر شده است.
علاوه بر او، سایر فعالان سیاسی اهل بوکان نیز با احکام سنگین مشابهی مواجه شدهاند که مجموع آنها به بیش از ۷۵ سال زندان میرسد.
شهادت فرزند: پدرم در آستانه فروپاشی کامل جسمی است
ژینو بیگزاده، دختر رزگار، در اظهاراتی عمومی از وضعیت بحرانی پدرش خبر داد و گفت که آثار شکنجه بر بدن او مشهود است. ناشنوایی، کبودیهای شدید، عفونتهای مکرر و ناتوانی حرکتی از جمله آسیبهایی هستند که به گفته خانواده، از درمان یا پیگیری پزشکی محروم ماندهاند.
او همچنین تأکید کرده است که پدرش حتی در زندان نیز تحت فشار روانی مداوم و تهدید مستمر قرار دارد.
فراخوان به جامعه جهانی و نهادهای حقوق بشری
رزگار بیگزاده در پایان نامه خود خطاب به افکار عمومی، سازمانهای بینالمللی و نهادهای مدافع حقوق بشر نوشته است: «سکوت در برابر شکنجه، همراهی با جنایت است. اینهمه درد و بیعدالتی اگر بیپاسخ بماند، فردا گریبان دیگری را خواهد گرفت.»
او از نهادهای بینالمللی خواسته است تا با فشارهای حقوقی، دیپلماتیک و رسانهای، جمهوری اسلامی ایران را وادار به پاسخگویی کرده و زمینه را برای توقف شکنجه و نقض حقوق بشر در زندانهای ایران فراهم کنند.
